

کاربردهای عملی حفاظت آندی برای اولین بار توسط Edeleanu مطرح و پیشنهاد شد. حفاظت آندی دارای کاربردهایی در جابجایی و نگهداری اسید سولفوریک دارد، هرچند برای سایر اسیدها (فسفریک اسید)، قلیاها و برخی محلولهای نمکی نیز قابل استفاده است. همچنین برای افزایش مقاومت به خوردگی خستگی فولادهای زنگنزن مختلف در محلول 5/0 مولار سدیم سولفات، محلول 10% سولفوریک اسید یا محلول 10% آمونیوم نیترات نیز از این روش استفاده شده است. با توجه به اینکه روئینگی فولاد زنگنزن و آهن در حضور یونهای هالید از دست میرود، حفاظت آندی این فلزات در محلولهای هیدروکلریک اسید و محلولهای حاوی کلرید ممکن نمیباشد. همچنین، حضور یون کلر به صورت آلودگی در الکترولیت، خطر خوردگی حفرهای را نیز بیشتر میکند، در حالیکه جریان خوردگی همچنان پائین است. در مورد حفاظت آندی، معمول است که نرخ خوردگی، هرچند بسیار اندک، بر خلاف حفاظت کاتدی فولاد به صفر نخواهد رسید. از سوی دیگر، دانسیته جریان مورد نیاز در اسیدهای خورنده معمولاً بسیار پایینتر از حفاظت کاتدی است، زیرا برای حفاظت کاتدی، جریان نمیتواند کمتر از مقدار معادل نرمال جریان خوردگی در محیط یکسان شود. برای فولاد زنگنزن، این مقدار دانسیته جریان معادل با نرخ خوردگی بالا برای حالت فعال آلیاژها میباشد.


هدف از این آزمایش، بررسی حفاظت تانک فولادی در آب شبیه سازی شده ی دریا با آندهای متفاوت و بررسی اثر آندها بر حفاظت است. حفاظت کاتدی یک روش الکتروشیمیایی برای کنترل خوردگی است. در روش حفاظت کاتدی به روش آند فدا شونده با اتصال یک فلز فعالتر به فلزی که قرار است حفاظت شود، یک پیل گالوانیک ایجاد شده و واکنشهای اکسیداسیون در آند متمرکز میشود و خوردگی در کاتد کاهش می یابد. اصول خوردگی براساس خواص فعل و انفعالات الکتروشیمیایی است که در آند تولید الکترون و در کاتد مصرف الکترون صورت می پذیرد. جهت ایجاد حفاظت کاتدی مناسب و کنترل نرخ خوردگی، لازم است پتانسیل سطح فلز به اندازه ی کافی به سمت مقادیر کاتدی منتقل شود. به منظور پایش پتانسیل سطح فلز از الکترودهای مرجع کمک گرفته میشود.