

کاربرد ترمودینامیک در خوردگی فلزات به وسیله دیاگرامهای پتانسیل - pH گسترش و عمومیت پیدا کرده است. این دیاگرام ها را دیاگرام های پوربه نیز می نامند. این دیاگرام ها از محاسبات بر اساس معادلات نرنست و قابلیت حلالیت ترکیبات مختلف فلز به دست می آیند. استفاده اصلی از این دیاگرامها عبارتند از: پیشبینی جهت خود به خودی این واکنشها، تعیین ترکیب محصولات خوردگی، پیشبینی تغییراتی در محیط که باعث کمشدن خوردگی میشود. دیاگرامهای پتانسیل- pH در معرض همان محدودیتهای محاسبات ترمودینامیکی قرار دارند. آنها نشاندهنده شرایط تعادلی هستند و نبایستی برای تعیین پیشبینی سرعت واکنش به کار روند. همانطور که اشاره شد می توان از دیاگرام پوربه برای پیشبینی خوردگی بر اساس پتانسیل و pH استفاده کرد. باید توجه کرد که این پیش بینی ها همواره صحیح نیستند؛ زیرا به پارامترهای سرعت خوردگی و شرایط غیرتعادلی توجه نمیکنند. به طور کلی، دیاگرام پوربه دارای سه منطقه، خوردگی، مصونیت و روئین شدن هستند.
در این آزمایش میخواهیم خوردگی فولاد در محلولهای مختلف از جمله سولفوریک اسید، هیدروکلریک اسید، نیتریک اسید و فسفریک اسید و ... را بررسی کنیم. جهت بررسی خوردگی نمونه های فولادی از روش های کاهش وزن و آزمون پتانسیل سنجی استفاده میشود. در انتها نیز نتایج بدست آمده مورد بحث و بررسی قرار میگیرد.


خوردگی یک واکنش شیمیایی و یا الکتروشیمیایی مخرب بین سطح فلز و محیط اطراف آن میباشد. با توجه به اینکه از لحاظ ترمودینامیکی مواد اکسید شده نسبت به مواد در حالت معمولی در سطح پایینتری از انرژی قرار دارند، بنابراین تمایل رسیدن به سطح انرژی پایینتر سبب اکسید (خورده) شدن فلز میگردد. با این توضیح میتوان گفت که هیچگاه نمیتوان به طور کامل از خوردگی جلوگیری نمود، بلکه باید به نحوی میزان خوردگی را به حد قابل قبول رسانید. خوردگی گالوانیک (یا خوردگی دو فلزی) یک فرایند الکتروشیمیایی است که در آن یک فلز در حالی که در حضور یک الکترولیت در تماس با یک فلز دیگر میباشد دچار خوردگی میشود. نمونه مشابه واکنشهای گالوانیک در پیلهای شیمیایی (همان باطریهای معمولی) برای ایجاد ولتاژ الکتریکی مناسب برای تأمین انرژی وسایل الکتریکی قابل حمل وجود دارد.